پ.ن:تا امروز یکسال از رهاتا گذشته است،و بودش برایم آنقدر پر رنگ بوده که در طول یکسال فکر نبودش به ذهنم خطور نکند ،علی ای تقدیر تولدش مبارک.

پ.ن۲:تصویری که در این پست گذاشتم توسط یکی از دوستان بهتر از آب روانم ایمیل شده بود.

زیر نویس می شود :«تهران-ساعت چهار صبح»

رفتگرها با آرامش خیال از سطح خیابان یک جنازه را جارو می کنند

آکند از مزخرف و آزرد زین گزند

دکتر شفیعی کدکنی

*مرگ بر همه ی کسانی که توهمات سپید بلغور می کنند.

**انتقاد به این پست حمل بر حماقت منتقد می شود.

*نظرات بی ارزش شامل(توصیه ها،انتقادهای کودکانه،گستاخی ها،ابراز احساسات ها و تبلیغات )از این پست به بعد نه خوانده می شوند و نه تایید می شوند .چنانچه نظر شما تایید نشد بدانید در محدوده نظرات فوق بوده است.

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد

    اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين

دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پيش آمدهای نادر و عجيب بشمارند

و اگر کسی بگويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان

سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند ،زیرا بشر

هنوز چاره و دوائی برايش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی بتوسط

شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است- ولی افسوس

که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد

میافزاید.

کمی از آخر:

تنها مرگ است که دروغ نمی گوید

حضور مرگ همه موهومات را نیست و نابود می کند

ما بچه مرگ هستیم ومرگ است که ما را از فریب های زندگی نجات می دهد و در ته زندگی اوست که ما را صدا می زند و به سوی خودش می خواند.

در سن هایی که ما هنوز زبان مردم را نمی فهمیم اگر گاهی در میان بازی مکث می کنیم برای این است که صدای مرگ را بشنویم...

کامو

من به آزادی ایمان دارم